بدون شرح...!

دخترک، میان هق هقِ گریه اش می گفت: به بابا میگم...،

به بابا جونم میگم...!

از اتاق کناری، صدای غرو لند و فریاد های بی مقصد جوانی که، روی تخت

دراز کشیده بود و سرش را محکم به بالش می کوبید،

به گوش می رسید.

- هر غلطی که دلتون می خواد بکنید...، شما هیچی حالیتون نیس...،

اصلاً نمی فهمین...، ول معطلین...!

 مادر آمد، سر دخترک کوچکش را روی زانو گذاشته و گیسوی

خرمائی اش را نوازش می کرد.

دخترک معصوم، به مادر نگاهی کرد.

مادر به نوازش کردن و قربان صدقه رفتنش، لحظه به لحظه می افزود،

تا که دخترک، قدری آرام بگیرد.

-  چیزی نیست، گریه نکن عروسکم، خوشگلم، قربون چشمات برم...!

اما دخترک، گویا قصد کوتاه آمدن نداشت، خوب حق هم داشت،

او از دست برادرش، ناخواسته، اما سخت کتک خورده بود.

-  به بابام می گم... به بابا جونم می گم...، تو که رضا رو دعوا نمیکنی؟

- نگاه کن، موهامو کشیده، تازه... (دخترک در میان هق هق گریه،

آب دهنش را قورت می دهد) ... تازه، تو صورتم هم زده، نگاه کن!

- تو هر وقت میری بیرون، انقدر منو میزنه، نه دروغ گفتم،

بعضی وقت ها منو میزنه، ولی بعضی وقت ها داداشم،

از تو ام مهربون تره!

- اما من به بابام می گم...! نمی شه که من هر چند روز یه بار، تمام بدنم

کبود بشه و صورتم چنگ بیفته...!

مادر تلاش می کند تا واقعیت را به دخترک بگوید،با خود گفت؛

شاید که شنیدن واقعیت، کمی دخترک را آرام کند.

- دخترگلم اون تو رو دوست داره، اما گاهی اوقات یه دفعه عصبانی

میشه دیگه، به خدا داداش رضا دوست داره...!

- رقیه جان، ببین دخترم، داداشت مریضه، می تونی بفهمی؟

تو رو به خدا درک کن...!

دخترک حرف نیمه تمام مادر را برید و گفت؛

آره دوسم داره...! لابد برای همین منو می زنه؟

اصلاً به من چه که مریضه؟ خُب قرصاشو بخوره...!

- به من چه که عراقی ها اذیتش کردن...! اصلاً تو هم بدی،

تو ام به بابا جونم میگم.

مادر به قاب عکسی که به دیوار نصب شده بود نگاهی انداخت،

آهی کشید و گفت: اون که دیگه نیست، چطوری میخوای به بابات بگی؟

دخترک پاهایش را به زمین کوبید و گفت:  وقتی توی خواب دیدمش،

بهش می گم دیگه.

 می گم تو منو نمی بری با خودت بیرون، می گم داداش رضا منو می زنه،

تازه میخوام بگم داداشم قرصاشو نمی خوره، تو این بی پولیِ مامان،

همه ی قرصاشو میریزه توی چاه توالت.

اصلا تو و رضا خوب نیستین، بابا خوب بود.

چرا عراقی ها فقط بابا رو کشتن ؟

گویی مادر چیزی برای گفتن نداشت.

دخترک به چشمان سرخ و خیسِ مادر نگاه کرد، نزدیک آمد و زانو به زانوی

مادر نشست، مادر دُردانه اش را در آغوش کشید...!

انگار که دخترک پشیمان از گفته ها و نا گفته هایش، حسرت غصه خوردن

مادر را به سینه اش سپرد و خود را در دل سر زنش کرد.

خود را از آغوش مادر بیرون کشید و گفت: مامان جونم تو رو خدا گریه نکن،

بخاطر رقیه ات گریه نکن دیگه.

 در حالی که بغض گلوگیر دخترک در حال انفجار بود، با التماس و صدایی

بلند تر، به مادر گفت؛ مامان جون اصلا... اصلا، دروغ گفتم. به بابا نمیگم.

اصلا هر وقت که داداش رضا خواست، منو بزنه، تو هم منو با خودت

نبر بیرون...، اما گریه نکن. تو فقط گریه نکن.

 اصلاً معلوم نیست بابا بازم بیاد تو خوابم، که بخوام بهش بگم!

مادر، زیبا دخترکش، رقیه اش را در آغوش محکم فشرد و زیر لب گفت:

بابا حتما میاد تو خوابت، مگه یه رقیه بیشتر داره؟ تو خواب تو نیاد پس

تو خواب کی بره عزیزم...، آره بابا بازم میاد... هروقت که، توصداش کنی.

مادر و رقیه که در آغوش هم می گریستند، صدای پُر سوز جوانی را که

روی تخت دراز کشید بود و نوحه می خواند و می گریست را شنیدند،

رقیه و مادرش به هم نگاه کردند، نشستن اشک بر گونه هاشان شدت

گرفت، اما این اشک دوم، اشک شوق بود.

شوق آنکه، رضا به حالت طبیعی خود بازگشت.